Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Рэльеф



Скарынку сонца напалам
Зламаў заходу бор рукасты.
Вясёлка мёд не дапіла
І зацягнула вузел кайстры.

Каўтаў у схове сухавей
Захраслай глоткай чад кялейны:
Яго каханку салавей
Украў на дзёрзкае калена.

Ды непазьбежна – дзесь пад Спас –
Загадка думкай кіравала,
Што пакрысе сплываў запас
Ня толькі, мабыць, карнавала.

Гамонку вабіў перабор:
Хістаўся звычай незалечны.
А мост з раструшчаным рабром
Усьлед за полазам заенчыў.

Сьпіхнула зорку на сумёт
Гурма суродзічаў на кручы,
А ёй хацелася самой
Ляцець і цешыцца бліскуча.

Схіляла ноч спакусны стан
У кажушку, як барва печы,
І мела вызнаную з тайн,
Калі нямка рабіла пеўчым.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Рэльеф - Юрка Голуб