Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове

Калі памірае каханне

Калі памірае каханне – маўчаць тэлефоны горна, нібыта чорныя птушкі, што застудзілі горла. Калі памірае каханне – прыходзіць бяссонніц змора. […]

Ода калодзежнай вадзе

Пасля дарог асфальтаваных, дзе хуткасць – найважнейшы бог, крыху шчымліва, незвычайна ступіць на сцішаны парог. Тут, на зацененай верандзе, якая […]

Могілкі з плотам паваленым

Могілкі з плотам паваленым. Спрахлі, збуцвелі крыжы. Хто тут пад імі ляжыць – памяць маўчыць шэрым каменем. Небам пайшлі галасы […]

Рушанне

Ёсць у прыродзе час асенні – рушанне, калі звяры вылазяць з нор сваіх, вужыныя сцяжынкі ўзварушаны хадой істот відушчых і […]

Ранні жаўранак неспакою

За барамі, за грукатам трас рушыў лёд красавіцкай ракою, і яму адгукнуўся ў адказ ранні жаўранак неспакою. Ледзяное дыханне вады. […]

Мова дрэў

У родным краі размаўляюць дрэвы на мове сонца, ліўняў і вятроў, зялёных раніц, поўдняў загарэлых, птушыных таямніц, трывог і сноў. […]