Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове


Верш БАЛАДА ВАЦЛАВА ЛАСТОЎСКАГА

(8.11.1883–23.01.1938)

Дзень адыдзе ў небыццё
Па чырвоных кветках смерці.
Верыць жа табе ў жыццё
І казаць народу: “Верце!”
І на вулках нашай Вільні
Бачыць волю праз гады
І праз турмы, і клады,
Бачыць залаты наш час,
Дзе наш Бог пачуе нас,
Бо сваё мы скажам слова:
“Мы народ, і ў нас ёсць мова,
Ёсць адвечная Айчына,
А вакол яе-чужына…”
І ляціць у сэрца куля
Па загаду: “Расстраляць!”
І пакуль яна ляціць
Вечнасць будзеш ты збіраць,
Каб радзіным словам жыць,
Каб ісці ў світанне наша
І цяпліць святло для нас.
“Ён– нацдэм!”– бязродны кажа,
“Ён– змагар!”– нам кажа час,
Што пачаўся ў родным краі,
Дзе заўжды чужынцаў зграі,
Дзе заўжды нас вельмі мала.
Толькі годнасць не прапала!
……………………………..
Век адыдзе ў небыццё,
Ды не скончыцца жыццё.

6.10.1993

Верш БАЛАДА ВАЦЛАВА ЛАСТОЎСКАГА