Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове


Верш БАЛАДА УЛАДЗІМІРА ЖЫЛКІ

(27.05.1900-1.03.1933)

“Не плач, не плач па сыну, маці…”-
Твой першы верш і ўздых апошні.
Ёсць Беларусь, а значыць шчасце
Таксама ёсць хоць і не кожны
Іх адчувае ў часе гэтым,
Дзе небяспечна быць паэтам,
Тым больш паэтам Беларусі,
Якога здрадзіць не прымусіць
Ніхто, калі паэт ад Бога…
Зноў прад табой, як смерць, дарога
І родны край усё далей,
І чым далей, тым ён мілей.
І сняцца Вільня, Менск і Прага,
І не сціхае ветру звяга
І ў снег, і ў дождж, і ў сухавей.
І ты вярнуцца спадзяешся,
І ў думках над сабой смяешся
Так, як паэт смяяцца можа.
А на чужыне ўсё прыгожа
І нат свая на снезе кроў.
Сваёй паэзіяй дамоў
Ты вернешся, але не скора,
Бо снег навокал, нібы мора,
Дзе ўсё патоне і загіне…
І будзеш ты ў сваёй краіне
Казаць: “Не плач па сыну маці.
Ёсць Беларусь і гэта-шчасце!”

3.09.2008

Верш БАЛАДА УЛАДЗІМІРА ЖЫЛКІ - Віктар Шніп