Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове

Зорны матыў

Нябесны Вадалей, вадаправод багоў, Касьмічную перапаўняе флягу. Блукаю я між зорных берагоў – І хоць бы кропля мне: спатоліць смагу. […]

На асфальце

Што тут сеюць і жнуць – невядома, Садзяць што і прарэджваюць тут?.. У палацах – палі аграпрома, На асфальце – […]

У спёку

Чакалі-зачакаліся: Смыляць нябёсы нізкія, Ад каліўца да каліўца Сухмень страляе іскрамі. Хто і куды скіроўвае Хмурынкі неспадзеўныя? Плывуць, як папяровыя, […]

У эпіцэнтры восені

У эпіцэнтры восені, У беразняку Ліст з настылай просіні Злятае на руку. Зялёныя пражылкі, Жаўтлявае крыло, – Адбіўся, пакружыўся, Ды […]

Лыч і кліч

Рой і род… Раіцца і радзіцца. Мёд і рот… Збіраць і спажываць. Рой і мёд – ні крыку, ні амбіцый. […]

Агонія лістападу

Айчына. Іх мноства розных ёсьць айчын, Ім сьпевы розныя сьпяваюць, Вялікі сьвет кажа: ,,Маўчы, Тваю, ва мне, ці кожны знае?,, […]

Вечар шостага жніўня

Вечар шостага жніўня. Наш парог у трыццаты год. Дождж лятункам тужлівым Ападае на сад, агарод. Ацяжэлае лісце Да мяне – […]

Зор даспелых дагараюць гронкі

Зор даспелых дагараюць гронкі Млечным Шляхам адлятае журавоў касмічных клін нібы кнігу вечнасці старонку за старонкай смерць гартае векі дамавін […]

Над Беларуссю дажджы

Над Беларуссю дажджы, Вецер заходне-паўночны. Жнівень сваё аджыў, А студзень – жыць неахвочы. Асенняму сонцу не вер: То выблісне, то […]

Два ўзгоркі вёсачка мая

Два ўзгоркі вёсачка мая Галоўнейшымі лічыць: Пагост магільны і маяк – Прыцэл картаграфічны. Стаяць упоручкі яны: Адзін – прагрэсу база, […]

Рэкі дзяцінства

Рэкі дзяцінства – Самыя глыбокія, Дрэвы дзяцінства – Самыя высокія. Нівы дзяцінства – Самыя шырокія, Сцежкі дзяцінства – Самыя далёкія. […]

Яшчэ схіляецца ў журбе

Яшчэ схіляецца ў журбе Надзея блізкіх і гаротных, Яшчэ не кожны сам сабе Сказаў аб страшным, беззваротным, А ўжо над […]

Аднастайнасць

Быт – ён упарты, як бык, Ілбом у сцяну ўвапрэцца, – Глядзіш, і застыў, і абвык, I некуды болей падзецца. […]

Page 1 of 41234