Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове

Нас забівае ўласнае каханне

Нас забівае ўласнае каханне, Яно ратуе нас у час благі, Мае радкі як прывідныя здані Блукаюць за акенцамі тваймі. Калі […]

Там цяплей чым у нас

Там цяплей чым у нас… Птушкі ляцяць… Далей ад мясцін, Што прыносяць холад. Туды за аблокі. Дзе ноч засцілае Апошняе […]

Верш, якi разарваў вецер

Яшчэ адна душа недзе памерла, Я пасумую над ёй з гітарай у шэрым куце сваім. Не знаю, ці была яна […]

Раз-пораз ўвечары схiляю галаву

Раз-пораз ўвечары схіляю галаву, Калі чарговы раз праходжу ля бажніцы, Бы неўсвядомлена я сам сябе маню, Нібыта гэты жэст паменшыць […]

Я нашча буду пацеры казаць

Я нашча буду пацеры казаць, Не тыя што пяюць у цэрквах разам, Айчыну я магу цяпер прадаць, Мне прапануюць ўсё […]

Засынаюць вятры у палёх

Засынаюць вятры у палёх, Птушкі ў гнёздах, Звяры у пячоры, Ды не сню толькі я прайдох Гэтым жнівеньскім адвячоркам. Што […]

Пайсьцi туды

Пайсцi туды, каб нешта зразумець. Пайсцi туды, пайсцi i не вяртацца. Я так хачу табою захварэць, А мне не так […]

У пакоi пустым

У пакоі пустым ты аголенай снілася мне. Знаю я што распуста і нельга, ды што з гэтым зробіш, Ты стаяла […]

Сею я, дажыная праклён

Сею я, дажыная праклён, Як аповедам душу параніць: Ты казала пра шчасце і плён, Пра нязбытную радасць і памяць. І […]

Я стаяў

Я стаяў на гразкiм, прамоклым асфальце, Iшоў дождж – Сапраўдная сусветная залева, Але гэтай ноччу Мне чамусьцi Не хацелася спаць. […]

Я ўсё магу забыць

Я ўсё магу забыць: Твой зрок, Твой колер валасоў, I цiхi шэпт, I поўнае маўчанне, I вуснаў смак, I дотык […]

У бездані знікаюць караблі

У бездані знікаюць караблі, Якім ніколі не знайсці спакою, А я святло ад месяца праліў Над хвалямі халоднага прыбоя. Хай […]

Page 1 of 212