Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове


Верш Бяроза

Прыгожай, статнай бярозцы
Болей далей не расці,
Садзілі яе пры дарозе
У цёплую восень тады.

Даглядалі з пяшчотай, паілі,
Апоры зрабілі каб ёй
У ветры і буры не згінуць
I штурм не сагнуу яе крон.

Расла усё сабе паціхеньку
Пускаючы корні у зямлю,
Набірала моц памаленьку
Кожную нову вясну.

I цешыла вочы людскія,
Сваёй маладосцю яна,
Ды нават кагосці туліла
Ад сонца, пад лісце яна.

А роуні, з яе прыгажосцю
Побач нікога няма
I нехта, з вялікай зайздросцю
Пад корань бярозку зламау…

Вось так і у жыцці бывае-
Зайздрасць знішчае усё…
Прыгожай, статнай бярозцы
Болей далей не жыццё!

Верш Бяроза