Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове


Верш У сцямнелых нябёсах

У сцямнелых нябёсах, што свецяцца,
як мільён светлячкоў над зямлёй,
заблукала малеча-мядзведзіца
у трох зорках ад маткі сваёй.

Памігцела і вочкі заплюшчыла –
усё роўна не бачна – ані!
І сузор’ем завісла над пушчаю –
хоць малыя, а ўсё-ткі агні.

А матуля за дзетку спужалася –
не прапала б у цемры такой!
І, як толькі дагнаць атрымалася,
учапілася ўладна рукой.

І дагэтуль трымае на повязі.
Што, смяецеся? Дзіўны сюжэт?
А вакол гэтай быццам бы дробязі
З той пары і кружляе наш свет.

9.06.2013

Верш У сцямнелых нябёсах