Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Флірчы

Выпадковых шураў-мураў
Я баюся, як агню.
Толькі неяк, быццам здуру,
Я падсела на гульню.

Фліртаваць не ўмела зроду.
Бог мне гэтага не даў.
Ці то з неба, ці то з броду
Флірчы д’ябла мне прыслаў.

Віртуальных кавалераў,
Як тых блохаў у сабак.
Іх імёнаў ( вось халера!)
Не запомніць мне ніяк.

Падміргнуць камусьці трэба,
А другому – даць адказ.
Калі зорак на ўсё неба,
Падарункі ў самы раз.

Патрабуе той кахання,
Той гатоў са мной дружыць.
Думу думала да рання
З кавалерамі як быць.

Фліртавала можа з тыдзень,
Не было калі ляжаць.
Пасяліўся ў хаце злыдзень,
Шчасце стаў маё скрадаць.

Замаркоціўся сабака,
Заскуголіў, замарнеў.
А мужык мой, як табака,
Без увагі аж счарнеў.

Злыдзень весела ж рагоча,
Не жадае замаўкаць.
Толькі сэрца не жадае
Шашні новыя шукаць.

Я за злыдня – ды ў карзіну!
Хай жыве там чарцяня!
Лепш у вольную часіну
Зафліртую… з мужам я.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Флірчы - Наталля Каліцька