Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Вечар у лесе



Стамілася сонца, за лесам прысела
І росныя кроплі злажыла ў траву.
Нядаўна на небе яно зіхацела,
А зараз на ўзгорак кладзе галаву.

Праменняў агонь у расе прытушыла,
Каб сон не трывожыць прыціхлай зямлі.
З кустоў кучаравых падушку зрабіла,
І сонныя згадкі наўкол паплылі.

Гарэзлівы месяц з-за хмар выгладае,
Даўно натапырыў ён рожкі свае,
І зорку-нявесту за руку трымае.
І наавт употай цалуе яе.

Тумана кісель у лагчыну паліўся,
Ад лёгкага ветру хіснецца, дрыжыць.
За куст павучок незнарок зачапіўся,
Пагойдаўся крышку, маленькі, і спіць.

Пяе калыханку дрымота начная,
Таемныя чары на вочы кладзе.
Адно толькі філін маркотна ўздыхае,
Старому заснуць нешта ўсё не дае.



1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Вечар у лесе - Ірына Касянкова