Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Рэчка



И стаи веток тянутся за нею…”
(Ф. Г. Лорка)

1
Бяжыць мая рака
Да сэрца матылька,
Да кветкі лугавой,
Да вечара з табой.

2
А сьцябліна поіць рэчку,
А рака натоліць камень,
Камень сумны майго сэрца,
Ён балючы, нібы памяць.

За вадою, за табою
Пабягу, як небарака.
Кінеш камень на дарозе,
Каб свяціўся маёй зоркай.

3
Поўня. Вялікае неба
Сьвеціць зарой адчайнай.
Стане ракою глеба,
Ўздыме ільды плячамі.

Зорцы сьвяціць паўночнай,
Радавацца, што жывая.
У крышталёвыя ночвы
Падае ключ ад Рая.

Я ухаплю надзею
Спраўнай сваёй рукою,
І адшукаю дзверы,
І паплыву ракою…



1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Рэчка - Іна Снарская