Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове


Верш На твары мінакоў кладзеццца снег

На твары мінакоў кладзецца снег,
Прыгожа абсыпае іх каўнеры.
З нябесных замярзаючых прарэх
Выскокваюць імклівыя жаўнеры.

У дрэвах затаіўшыся – блакіт
Прыцішанасць юнацкую хавае.
Да лавак сарамлівасцю прывіт.
Няспешна зверху неба ападае.

Машыны, патанаючы ў імгле,
Дарогу, як дзяўчыну, распранаюць.
Схавацца захацелася ў цяпле…
А снегападам горад ахінае.

Верш На твары мінакоў кладзеццца снег