Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове

Пакліканай восенню

Мілай Танечцы 1. Больш за восеньскае шчасце, што можа быць? Усё наўкол адмірае, а ты жывеш сваім восеньскім шчасцем. Дакладна, […]

20-ае лета

Золатам промняў Сусвету Прыходзіць дваццатае лета. Пякуча-нікчэмнае, душнае. Не хапае цябе… Засушвае. З подыхам белага ветру Так хачу я ляцець […]

Дзяучыне, якой няма

Дыхау б я табою ад цямна і да соннай і туманнай раніцы. і каханне б піу тваё да дна Быццам […]

Зялёны парасон

Зачыняеш зялёны парасон І ўзнімаеш галаву да сонца… Ты ўжо ведаеш, што слёзы неба Высыхаюць на шчаслівым твары. Закрываеш блакітныя […]

Беларуская чайка

Памяці Ларысы Геніюш Беларуская чайка! Да Вас, Я звяртаюся толькі на Вы. Дзякуй Вам, што ляталі ўвесь час На сваёй, […]

Нявыказаннае

Ты не скажаш, а гэта важна. Што ж…маўчы – зразумею без слоў… Адміраю…Як лісце бязважка Ападае на восень далоў… Ты […]

У бясконцасць

Пакахаць цябе не пабаюся. Адхіну ў бок роздум і сумненні. Гэта за цябе цяпер малюся, Гэта да цябе лічу імгненні, […]

А заўтра

А заўтра мяне схопяць рукі вуліц, дзе безліч ( не тваіх ) чужых слядоў. І нейкі дах маю душу атуліць […]

Мне цябе абяцала восень

Мне цябе абяцала восень разам з жоўтым лістом кляновым. Паміж шчасцем старым і новым Цёплым ранкам, гадзін у восем. Белым […]

Падары каханне

У бязмежным жыцці вірую, У натоўпе чужых людзей. Падары мне ўсешку святую І блакіт незнаёмых вачэйю. Падымі на далонях да […]

Блюз

Лёгкі блюз і кава… да раніцы. Расцягнуць бы хвіліны да месяца. За акном твая постаць туманіцца. На галінцы ніяк не […]

К. Е

Як кахаць – дык навечна. Як гарэць – дык да тла. Каб жыццём чалавечым Ганарыцца магла. Калі людзі спытаюць Для […]

Людзi без крылаў

Дайце мне лейкапластыра Заклеіць на крылах дзірку, Бо людзі бяз крылаў нашчасныя, Бо людзі бяз крылаў знікнуць. Мы дзеці святых […]

Цярушыць дождж

Цярушыць дождж і я цяпер адзін. Бывае, часам, цішыня ўзарвецца, і дзесьці ў сэрцы болем адгукнецца чужым “было”, сустрэчаў успамін. […]

Page 1 of 212