Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове

Нічога не кажы

Нічога не кажы. Маўчы… Мне дастаткова будзе тое, Што кожны дзень і ў начы Ты побач, ты мая, са мною. […]

Мой народ

Вецер з сонцам люляе зямлю Над бярозавым зграбным гаем. Я краіну сваю люблю, А дакладней – людзей кахаю! Што працуюць […]

Дзе разам мы

Ты ад мяне за сотні кіламетраў, Але шукаю ў цемры позірк твой, Тваёй пяшчоты цёплая паветра І сонечны праменісты настрой. […]

Паветраны

Падымае крылы ў нябёсы, Быццам птушкі ляцяць ў вырай, Карабель срэбнавалосы – Лепшы сябар дзяўчынкі мілай. Ён не ведае перашкодаў, […]

Адзінай ў свеце

Калі месяц лунае над схіламі неба, Скрозь аблокі прамені ліе на зямлю, Вецер колас калыша над ніваю хлеба, Кветак водар […]

Сцюжа

Зноўку ноч… зноўку вершы пішу І душу сваю выліваю наружу. Што ў гэты раз табе раскажу? Я не ведаю, мабыць […]

Я і ты

Я і ты, быццам зоркі на небе – толькі разам і толькі стагоддзі. Я і ты, дзве макулінкі ў хлебе, […]

Звычайны сон

Месяца светлы блін Плыве па начным аблокам. Крочу дадому адзін І цішыні гул навокал. Збоку вялізны палац Пустымі вакенцамі ззяе, […]

Навошта браты такія

Навошта браты такія, Што гледзячы коса ў спіну, Гнуць краіну да нізу І коней трымаюць за грыву? Не зганьбіць народ […]

Усё забудзецца

Усё забудецца, ты толькі не сумуй, І з песняй прачынайся кожны ранак. Дарэмна не хвалюйся, не турбуй, Загоіцца праз час […]