Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове

Жоўты ліст

Спелаю лістотай Упаду на слоту. Хто я? Дзе я? Хто ты? Ліст: ляжу пад плотам. Мне тут сумна вельмі. Дождж […]

Акуляры

Якое малое дзяўчо! Усім пасміхаецца… Яно верыць: людзі – толькі добрыя; зла не існуе; вакол – родныя, сябры… сонца, – […]

Ноччу

Ноччу чагосьці не спіцца, мабільны ў руках тэлефон: да каго б цяпер дазваніцца? – Расказаць, чаго знік гэты сон. Хто […]

Капяж

Дай паглядзець на лепшага сябе Апошнім разам – у неба срэбра. Неба сугучнай хуткасцю ўпадзе У мора кроплямі. Так трэба. […]

Сцены

Мы ўзводзім заводы, каб лепей жылося; мы кладзем дарогі: трэба бачыць свет; мы рамантуем машыны, каб ехаць да сяброў; мы […]

Пад першай

Пад першай красавіцкай залевай – дзяўчына без парасона… Неба здзіўляецца тваёй смеласці; усе глядзяць табе ўслед; а дождж – шле […]

Памылкі

Калі пасыплюцца падзеі, Пачнуць шукаць, хто вінаваты. Маўчаць тут будуць дабрадзеі, Што так крычалі ўсе зацята. Свабода будзе лепшы хабар […]

Баяцца

Людзі баяліся гэтага, думалі аб гэтым кожны дзень… Думалі і баяліся. У кожнага былі свае жахі; кожны аб нечым думаў… […]

Справы

Мне сягоння неяк не па сабе: Імжыць на душы дажджом несунятым. Нешта закінута і сэрца рве Сваім складніком угору узнятым. […]

Рыса

Клаўся снег на мяне калярова, карункамі, не даваў больш сабрацца на гэты раз з думкамі, замінаў, як ніколі, напэўна, да […]

Сэнс

Быццам давершаны, ды не пачаты, самы спакойны я й самы зацяты; бачны знутры, не разгледжаны звонку, самы глухі, а яшчэ […]

Адказы

Сонца чакае, калі наступіць дзень; зоркі чакаюць надыходу ночы; вецер пільнуе апалы ліст; маланка вартуе першы гром; неба ўпэўніваецца ў […]

Праз люстэрка

У люстэрку – будучае і былое: вялікі, маленькі; худы і таўшчэзны; бялявы і русы; вясёлы і змрочны; са слязьмі і […]

Асновы

Пагублены мэты, забыты ідэі, усе ў расколінах векавыя асновы. Ў пытанне узнята, было што адказам. Адказам тут стала ўжо нешта […]

Page 1 of 212