Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове


Верш Успаміны Францыска Скарыны

О, Піцер, мой прытулак!
Тут жыў, тварыў і кнігі выдаваў.
Ты мой карабль, падарунак
Цябе без меры я кахаў.
Я помню даўні пацалунак
Інгерманландскіх рэк, балот
Нява, друкарня, мой ласунак
Я прожыў не адзін тут год.
Пячатаў кнігі, прозу, вершы.
Усё па гранту рускага цара
У гэтай справе быў тут першы
На берагах Балтыйскага марА.
Калі я бульбу ды з таматным сокам
У 16 стагодзі спажываў
О, Піцер, я клянуся Богам,
Цябе заўсёды успамінаў.

Цябе без меры я кахаў.
Я помню даўні пацалунак
Інгерманландскіх рэк, балот
Нява, друкарня, мой ласунак
Я прожыў не адзін тут год.
Пячатаў кнігі, прозу, вершы.
Усё па гранту рускага цара
У гэтай справе быў тут першы
На берагах Балтыйскага марА.
Калі я бульбу ды з таматным сокам
У 16 стагодзі спажываў
О, Піцер, я клянуся Богам,
Цябе заўсёды успамінаў.

Верш Успаміны Францыска Скарыны